ҚАРАША АУЫЛ – ҚАРА ШАЛ

0
255

Нағашыбай Қабылбек інімнің таланты сан қырлы. Жазушы, журналист, ақын… Қай салада да болсын өзіндік қолтаңбасы, үні ерекше естілетін рухты азамат. Ұлтшыл бауырымның бүгін жариялап отырған жырларында байқаған боларсыздар найзағайдай жарқыл, күркіреген тау өзенінің үні, Сарыарқадай кең тыныс, Торғай даласының самалындай сыршыл саз, ең бастысы ұлттық рух бар. Нәкебайға шығармашылық зор табыс тілеймін. Қырандай шырқап биіктерден көріне бер, бауырым! Жазар көбейсін!

Ертай Айғалиұлы

 

ҚАРАША АУЫЛ – ҚАРА ШАЛ

Қара бұлттың – қара тай,
Қара тері моншақтап.
Қара сирақ – қарағай,
қарап тұрды тайсақтап.

Қара жартас бетінде,
қара тамшы секіріп.
Қара табын өтінде,
қара Бұқа өкіріп.

Қара суда домалақ,
қара балық құтырып.
Қара талды паналап,
Қарабай жүр күтініп.

Қара қазан қайнаған,
қара кемпір алаң боп,
қара жолға қараған,
қарайғанды балам деп.

Қара басын күйттеген,
қара төбет қыңсылап.
Қара қырды көктеген,
қара нөсер тұр сынап.

Қарашыл Ат секілді,
қарайғанға қырындап.
Қара дауыл жегілді,
қара бұлтты мойындап.

Қара ескегін сүзеген,
қара дауыл есіп жүр,
қара бала тізеден,
қара қақты кешіп жүр.

Қараша ауыл, қара шал,
қора айналған бүкжектеп.
Қара құмда – қара жол,
қара жидек бүршіктеп.

Қарауытқан қара аспан,
қара тулақ күйге енген.
Қара батпақ жабысқан,
қара қайыс иленген.

Қараша қаз жолымен,
қара түтін будақтап.
Қарайды аспан, қолымен,
қара бұлтты салмақтап.

Қара бұлттан ықпаған,
қара бұйра бөктердің,
қара төсін қақтаған,
қара желі көктемнің.

ТАУ ТУРАЛЫ ОДА

О, алып тау,
сені биік деп жатады шыққандар,
сені тұйық деп жатады ұққандар,
мен де сені, жиі еске алам, толғанам,
бірақ сені, күндеп жатқан бұлттар бар.

О, алып тау,
саған тыным жоқ шығар,
сенің жаның – кеудеңдегі топ шынар,
сені жер қып кету үшін найзағай,
ең алдымен, соған келіп соқтығар!

О, алып тау,
мұңыңды ұғар қай кісі,
даралықтан азап шектің, байғұсым,
құзар шыңнан құлар болса бір тасың,
саған батар оның батпан қайғысы…

ЕРЕЙМЕНГЕ САПАР

«Ерейменнің имек тұмсық таулары,
Желге қарсы ұшатұғын бүркіттей…»
С.Мәуленов.

Аспан – перде дірілдеп,
көкжиегі мұнартқан,
қатпар – қатпар сілімдер
түйе – сынды жүк артқан.

Ұстап желдің өтіне,
суретші қыз – әлем,
жықпыл тастың бетіне
бояу жаққан қынамен.

Таудан құлап жол – кебіс,
кедір – бұдыр табаны,
қарағайлар альпинист,
тауға өрмелеп барады.

Құздан құлап өріске,
тау жаңғыртып дүбірі,
шұбатылған еңіске,
бұлақ – тайдың шылбыры.

Қайта – қайта ойқастап,
жету үшін бұлаққа,
шашыраған қой – тастар,
құлап жатыр суатқа.

Қос жотаны – қос өркеш,
атайды екен Күншалған,
таң сәріде қос теке,
күнді сонда қарсы алған.

Ерте тұрып көргенде,
төніп тұрар жаныштап,
Күн тағына мінгенде,
кете барар алыстап.

Таудың ұшар басына
ұя салған қыран – бұлт,
таудың киік – тасына
түспек болып жүр аңдып.

Қара күшін байқатып,
жел – баһадүр, ойда жүр,
тас – қалқанды қаусатып,
тесіп шыққан найза – гүл!

Сағым – қыздың алып тау,
құшағына еніп бір,
байланбаған шың – бұзау,
Сиыр – бұлтты еміп тұр!

Тауды көру арманы,
қырдың ұлы келіп ем:
Ерейменнің таулары,
шет – шегі жоқ керуен!

Нағашыбай Қабылбек

ПІКІР ҚАЛДЫРУ

Пікіріңізді енгізіңіз!
Атыңызды енгізіңіз

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.